Ο Άγιος Γεράσιμος γεννήθηκε στα Τρίκαλα Κορινθίας στα 1506. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Νοταράς, καταγόταν δηλαδή από την επιφανή βυζαντινή οικογένεια των Νοταράδων της Κωνσταντινούπολης, που μετά την Άλωση κατοίκησαν στην Πελοπόννησο. Στα 1527, σύμφωνα με το “βίο” του, μετοίκησε στη Ζάκυνθο, προκειμένου να λάβει ανώτερη μόρφωση. Τα Επτάνησα τότε βρίσκονταν υπό Βενετική κατοχή και οι Βενετοί ενίσχυαν τις τέχνες και την εκπαίδευση, μεσούσης της Αναγέννησης. Επι σειρά ετών περιηγήθηκε στον Ελλαδικό χώρο (ιδιαίτερα το Άγιο Όρος όπου εκάρη μοναχός), την Κωνσταντινούπολη και τους Αγίους Τόπους. Υπηρέτησε μάλιστα το ναό της Αναστάσεως για δώδεκα χρόνια. Αφού επισκέφθηκε την Αίγυπτο και τη Συρία, επέστρεψε στη Ζάκυνθο το 1548, όπου ασκήτεψε, και το 1555 μετέβη στην Κεφαλονιά, όπου έζησε επίσης ως ασκητής. Το 1560 ίδρυσε στο οροπέδιο του Ομαλού στους πρόποδες του Αίνου ένα γυναικείο μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ, ενώ άρχισε να κηρύττει δημόσια, με τη φήμη του να εξαπλώνεται ολοένα. Κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου 1579. Δύο χρόνια αργότερα, στις 20 Οκτωβρίου 1581, έγινε ανακομιδή, όπου διαπιστώθηκε ότι το σώμα του δεν είχε λιώσει. Ο επίσκοπος Γαβριήλ Σεβήρος έδωσε εντολή να ταφεί ξανά. Η ανακομιδή επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά με το ίδιο αποτέλεσμα. Έκτοτε οι βενετικές αρχές επέτρεψαν την απόθεση του σκηνώματός του στο μοναστήρι των Ομαλών, μέσα σε αργυρή λάρνακα. Αγιοποιήθηκε το 1622 και εορτάζεται στις 16 Αυγούστου και στις 20 Οκτωβρίου.
Απολυτίκιο Αγίου Γερασίμου
Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης. Των ορθοδόξων προστάτην και εν σώματι άγγελον και θαυματουργόν Θεοφόρον νεοφανέντα ημίν, επαινέσωμεν πιστοί Θείον Γεράσιμον, ότι αξίως παρά Θεού, απείληφεν ιαμάτων την αένναον χάριν, ρώννυσι τους νοσούντας, δαιμονώντας ιάται, διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.
Μεγαλυνάριο Αγίου Γερασίμου
Ήχος Γ΄. Της Πελοποννήσου θείος βλαστός, και Κεφαλληνίας ο ασύλητος θησαυρός, και πάσης Ελλάδος το καύχημα το μέγα, Γεράσιμε θεόφρον, σκέπε την Νήσον σου.
Χαίροις ο Τρικκάλων γόνος λαμπρός, χαίροις Κεφαλλήνων απροσμάχητος βοηθός, χαίροις Ιερέων το σέμνωμα και κλέος, Γεράσιμε τρισμάκαρ, πιστών το καύχημα.