Η τέχνη της αγγειοπλαστικής παρουσιάστηκε για πρώτη φορά την νεολιθική εποχή (10.000 π.Χ.). Η βασική πρώτη ύλη είναι η άργιλος η οποία όταν αναμιχθεί με νερό, γίνεται πηλός. Ένα εύπλαστο υλικό, το οποίο όταν θερμανθεί σκληραίνει. Μετά την εξόρυξη της αργίλου, ακολουθούσε καθαρισμός από ξένες ύλες και το «κοπάνισμα» ώστε να γίνει σκόνη. Στην συνέχεια γινόταν με τα πόδια η «μάλαξη» με νερό μέχρι να ομογενοποιηθεί το υλικό. Με την ανακάλυψη του κεραμικού τροχού, χρησιμοποιήθηκαν δυο βασικοί τρόποι κατασκευής.
Για τα μικρά αγγεία ο αγγειοπλάστης έβαζε τον πηλό στο κέντρο του τροχού και πιέζοντας με τα δάχτυλα έδινε το επιθυμητό ύψος και πάχος, διαμορφώνοντας το σχήμα του αγγείου.
Τα μεγάλα αγγεία (πιθάρια) κατασκευάζονταν με λωρίδες πηλού σε χαμηλούς τροχούς τις οποίες στην συνέχεια ένωνε σε ύψος μέχρι την κορυφή.
Τα αγγεία έμεναν στον ατμοσφαιρικό αέρα για να στεγνώσουν, ώστε να μην δημιουργηθούν ρωγμές όταν ψηθούν. Το ψήσιμο γινόταν σε φούρνο που έφτιαχνε ο ίδιος ο αγγειοπλάστης.