Για το γνέσιμο
- «Η καλή νοικοκυρά και με το κουτάλι γνέθει». (Κρήτη)
- «Ένα χρόνου τσ’ ενα μήνα ήκαμ’ ένα άδράχτι νήμα του ‘βαλα στου δουλαπάτσι, του φαγι του πουτ’κάτσι». (Λέσβος)
- «Ήρθα για να ξανασάνω κι΄ εύρηκα μαλλιά νά ξάνω».
- «Πάει ή γλώσσα του ροδάνι».
- «Ειδε τον ουρανό σφοντίλι». Είδε τον έναστρο ουρανό να περιστρέφεται
- γρήγορα μετά από κάποιο κτύπημα.
- «Σαράντα μπράτσα δίμιτον, εκάμαν σου μια βράκα κι ήρθεν ή σέλα μακρυά κι΄εσαριζεν τήν στράτα».
- «Τιμή μεγάλη και τρανή – πουν’ ο αργαλειός στο σπίτι, το κάθε δόντι του αργαλειού αξίζει μαργαρίτη». Περαχώρα, Κορινθίας
Ο Αργαλειός (Κώστας Κρυστάλλης)
Ἡ Ζερβοπούλα ἡ ὄμορφη κι ἀρχοντοδυγατέρα
στὸν ἀργαλιὸ τῆς ὕφαινε κι ἀνάρια ἐτραγουδοῦσε:
Διασίδι, καλοδιάσιδο, γνεμένο στὸ νυχτέρι,
διασίδι μ᾿, ὄντας σ᾿ ἔγνεθα, τὸν συχνονειρεύομουν,
διασίδι, ὄντας σ᾿ ἐδιάζομουν, ἦρθεν ἀπὸ τὰ ξένα,
διασίδι, ὄντας σ᾿ ἐτύλιγα στὴν ἐκκλησιὰ τὸν εἶδα,
διασίδι, ὄντας σ᾿ ἐκόλναγα, μὄστειλεν ἀρραβῶνα.
Παῖξε ἀργαλιέ μου, βρόντησε, πέτα χρυσὴ σαΐτα,
τρίχτε καημένα χτένια μου, βαστᾶτε τὸν ἠχό μου,
νὰ βγοῦν τὰ ὑφάδια γλήγορα, νὰ ράψω τὰ προικιά μου,
γιατ᾿ ὁ καλός μου βιάζεται, βιάζεται νὰ μὲ πάρει!
Τραγούδι τ᾿ ἀργαλειοῦ (Αργύρης Εφταλιώτης)
Πέρνα, σαΐτα μου γοργή, μὲ τὸ ψιλὸ μετάξι,
νἄρθει ὁ καλός μου τὴ Λαμπρὴ νὰ βρεῖ χρυσὰ ν᾿ ἀλλάξει,
Τάκου τάκου ὁ ἀργαλειός μου,
τάκου κι ἔρχεται ὁ καλός μου.
Μαντήλι ἀπὸ τὸ δάκρυσμα δὲν τοὔμεινε στὰ ξένα.
Ἀρχοντοποῦλες τὸν ζητοῦν κι αὐτὸς πονεῖ γιὰ μένα.
Τάκου τάκου στὴν αὐλή μου,
ὥσπου νάρθει τὸ πουλί μου.
Ἐγὼ τὸ φάδι θὰ γενῶ κι ἐκεῖνος τὸ στημόνι,
ποὺ νὰ μπλεχτεῖ μὲς στὸ πανὶ καὶ πιὰ νὰ μὴ γλυτώνει.
Τάκου καὶ σὲ λίγο φτάνει
γιὰ φιλὶ καὶ γιὰ στεφάνι.
Πέτα, σαΐτα μου γοργή, χτύπα, χρυσό μου χτένι,
ἡ ἀτέλειωτη Σαρακοστὴ μερόνυχτο νὰ γένει.
Τάκου τάκου ὁ ἀργαλειός μου,
τάκου κι ἔρχεται ὁ καλός μου.