- Η κοινοτική οργάνωση του Ελληνισμού, ρίζες της οποίας ανάγονται στο Βυζάντιο και στην Αρχαιότητα.
- Η τακτική του οθωμανικού κράτους να διατηρήσει τους θεσμούς των λαών που υπέτασσε, αφού ήταν υποχρεωμένο να αναζητήσει τρόπους ώστε να κάνει ευκολότερα αποδεκτή την εξουσία του, πάνω σ’ ένα μωσαϊκό υποταγμένων λαών.
- Ο τρόπος είσπραξης των φόρων και η εφαρμογή της αρχής της κοινοτικής ευθύνης, αφού σύμφωνα με το οθωμανικό φορολογικό σύστημα, η χρηματική φορολογική επιβάρυνση επιβαλλόταν από την εξουσία συνολικά, σε ευρύτερα διοικητικά σύνολα.
- Η κορανική παράδοση, σύμφωνα με την οποία οι Οθωμανοί κατακτητές παραχώρησαν στους “λαούς των ιερών βιβλίων”, δηλαδή χριστιανούς και Εβραίους, το δικαίωμα ελεγχόμενης ή περιορισμένης αυτοδιοίκησης σε τοπικό επίπεδο.
Το κοινοτικό αυτό σύστημα δεν επεβλήθη από τον κατακτητή, δεν ήταν δηλαδή δημιούργημα μιας νομοθετικής ρύθμισης και γι’ αυτό δεν υπήρξε ούτε ενιαίο ούτε ομοιόμορφο. Προήλθε από την κοινωνία των κατακτημένων, ανέκυψε από την ανάγκη των υπόδουλων για αυτοδιοίκηση και από την ανοχή του οθωμανικού καθεστώτος, του οποίου τις διοικητικές ανάγκες εξυπηρετούσε.