Ένα από τα βασικά ζητήματα που απασχόλησαν το πρώιμο ελληνικό κράτος ήταν ο καθορισμός των ασχολιών των κατοίκων. Σε μια πρώτη απογραφή, βασισμένη, πιθανότατα, στα οθωμανικά κατάστιχα, οι κάτοικοι κάθε περιφέρειας χαρακτηρίζονται ως κτηνοτρόφοι, αγρότες, πολεμιστές, αλιείς, ναυτικούς (Θαλασσινούς), τεχνίτες ή και με συνδυασμό των παραπάνω. Η κατηγοριοποίηση αυτή είχε διττή χρήση: αφενός τον καθορισμό του είδους των προσόδων και της φορολογίας που θα επιβαλλόταν, κι αφετέρου την καλύτερη αξιοποίηση του πληθυσμού για τις ανάγκες του αγώνα. Οι τεχνίτες, π.χ., θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν κυρίως για την παραγωγή ενδυμάτων και οπλισμού για τους πολεμιστές, ενώ οι γεωργοί θα παρείχαν εφόδια και τρόφιμα για τη σίτιση των στρατιωτών.
Στο απόσπασμα παρατηρούμε την κατηγοριοποίηση των κατοίκων της Στερεάς Ελλάδας, διαιρεμένης σε “χωραρχίες”, δηλαδή νομούς, όπως θα λέγαμε σήμερα. Οι Χωραρχίες αναφέρονται και με το αρχαίο αλλά και με το τρέχον όνομά τους την εποχή που γράφεται το κείμενο (1821).