Στο παρόν άρθρο ο Στρατηγός Ανδρέας Λόντος απευθύνεται στο πανελλήνιο εκφράζοντας τα παράπονά του προς τη Διοίκηση για την απουσία οικονομικής υποστήριξης προς το πρόσωπό του για τη συντήρηση των στρατευμάτων του , παρόλο που ο ίδιος ακολουθεί πιστά τις οδηγίες που του δίνονται και πάντα βρίσκεται όπου υπάρχει ανάγκη. Δηλώνει τη δυσαρέσκειά του γιατί χωρίς οικονομική ενίσχυση δεν υπάρχει τροφή τροφής τόσο για τους στρατιώτες όσο και για τα ζώα και οι στρατιώτες αναγκάζονται να διανυκτέρευουν στην ύπαιθρο και όχι σε αντίσκοινα. Λόγω των ανωτέρω το στράτευμά του οδηγείται σε διάλυση και πιστεύει ότι αυτή η συνθήκη δημιουργείται με δόλο από τη Διοίκηση ώστε να φανεί ο ίδιος και το στράτευμά του ανακόλουθο στα πατριωτικά τους φρονήματα και καθήκοντα.
