Ο Άγιος Τρύφωνας, ο «αγρότης Άγιος», προστάτευε τα αμπέλια και ήταν πολύ σεβαστός από τους χωρικούς. Ανήμερα της γιορτής του (1^η Φεβρουαρίου)κανείς δεν πήγαινε στα χωράφια για κλάδεμα. Υπάρχουν διηγήσεις για ανθρώπους που δεν τήρησαν την αργία της γιορτής του και επειδή τόλμησαν να πάνε στα κτήματά τους τέτοια μέρα, κακόπαθαν, δηλαδή τιμωρήθηκαν από τον ίδιο τον Άγιο (έκοψαν με το κλαδευτήρι τη μύτη τους). Στις εικόνες ο Άγιος Τρύφωνας απεικονίζεται με ένα κλαδευτήρι ή ένα δρεπάνι στο χέρι.

Για την εικόνα που βρισκόταν παλιά στην εκκλησία του Αγίου στο χωριό υπάρχει μια ευτράπελη ιστορία της οποίας την αλήθεια ούτε οι κάτοικοι δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν. Λένε πως κάποτε ένας ζωγράφος από τα Καλάβρυτα, που γύρναγε στα χωριά και ζωγράφιζε πορτρέτα των ανθρώπων, συνάντησε έναν ηλικιωμένο που φορούσε ένα ψάθινο καπέλο και κρατούσε στον ώμο το δρεπάνι του, καθώς πήγαινε για το κτήμα του. Του ζήτησε να τον ζωγραφίσει και εκείνος δέχτηκε. Τη ζωγραφιά του ο ζωγράφος την ολοκλήρωσε κάποιες μέρες αργότερα, όμως όταν πήγε να βρει τον γέροντα να του τηνπαραδώσει, εκείνος είχε πια πεθάνει. Μιας και δεν ήξερε τι να κάνει με το έργο του, όταν άκουσε ότι στη νεόκτιστη εκκλησία δεν είχαν εικόνα του Αγίου, είπε ψέματα πως αυτός στην εικόνα ήταν ο Άγιος Τρύφωνας που κρατούσε το δρεπάνι του. Εκείνοι τον πίστεψαν και τοποθέτησαν την εικόνα στην εκκλησία. Αργότερα, όταν πιο μορφωμένοι ιερείς επισκέφθηκαν την εκκλησία, το ψέμα αποκαλύφθηκε, η εικόνα αποσύρθηκε και στη θέση της μπήκε μια κανονική εικόνα του Αγίου.

Με τον αγιασμό του Αγίου Τρύφωνα οι χωρικοί συνήθιζαν να ραντίζουν τα χωράφια, για να πάει καλά η σοδειά.

Το «κουτί» (ιερά λείψανα) του Αγίου Τρύφωνα, που προστάτευε τους γεωργούς,φαινόταν χρήσιμο σε περιπτώσεις που το χωριό είχε ανάγκη συλλογικά τη συνδρομή του Αγίου, όπως στην περίπτωση της ακρίδας. Όταν έπεφτε στην περιοχή ακρίδα, κάθε επτά χρόνια, όπως έλεγαν οι κάτοικοι, και δεν άφηνε τίποτα στο πέρασμά της στα χωράφια, πραγματοποιούσαν λιτανεία του «κουτιού» στο χωριό.

Η λατρία του Άγιου Βλάσιου ήταν σημαντική για την Βορειοδυτική Κορινθία, ειδικά για το Ξυλόκαστρο, του οποίου θεωρείται προστάτης Άγιος.

Σημαντικός Άγιος για τον τόπο ήταν ο Άγιος Βλάσιος. Οι χωριανοί θεωρούσαν θαυματουργό το «κουτί» (ιερά λείψανα) του Αγίου Βλασίου. Όταν κάποιος ασθενής το είχε ανάγκη, με την άδεια του μοναστηριού κάποιος συγγενής  το μετέφερε σπίτι του αρρώστου και έπειτα το επέστρεφε με προσοχή. Όταν το κουτί περιφερόταν για οποιοδήποτε λόγο, οι περαστικοί σταματούσαν και έκαναν τον σταυρό τους σε ένδειξη ευλάβειας.

Το «κουτί» του Αγίου Βλασίου φαινόταν χρήσιμο και σε περιπτώσεις που το χωριό είχε ανάγκη συλλογικά τη συνδρομή του Αγίου, όπως στην περίπτωση της ανομβρίας. Γινόταν τότε περιφορά του «κουτιού» στο χωριό, ο Άγιος άκουγε τις προσευχές των χωρικών που ακολουθούσαν τη λιτανεία και έστελνε βροχή στο χωριό, όπως πίστευαν.

Μαρτυρείται, επίσης, από τους κατοίκους του χωριού ότι η εγκοίμηση στο μοναστήρι του Αγίου Βλασίου απάλλασσε τους δαιμονισμένους από τα δαιμόνια που τους είχαν καταλάβει. Τη νύχτα, καθώς τα δαιμόνια αποχωρούσαν, ακούγονταν, λένε, κραυγές και το μοναστήρι σειόταν.

Σε περίπτωση ασθενείας ή άλλης κακοτυχίας, συνήθιζαν να τάζουν λαμπάδες, λειτουργίες ή και «ζώσιμο» της εκκλησίας. Το ζώσιμο (περισχοινισμός) του ναού γινόταν ως εξής: Έπαιρναν κλωστή (νήμα), την περνούσαν με αγνό κερί και «ζώνανε» (περιδένανε) με αυτή τρεις φορές την εκκλησία.