«Λυτά Έγγραφα» Α’ & Β’ Βουλευτικής Περιόδου-Έγγραφα Εκτελεστικού Σώματος-Αναφορά για εξόφληση χρέους από τη Μονή Αγίας Λάυρας.
Πρακτικά τακτικών συνεδριάσεων Βουλευτικού Σώματος Γ’Περιόδου-09 Ιανουαρίου 1826-Σχετικά με τους Πετμεζαίους.
Στην υπ'αρίθμ. 1037 διάταξη περιλαμβάνονται πληροφορίες πληροφορίες σχετικά με τη συγκέντρωση ασημιού και χρυσού για την κοπή νομισμάτων και απαγορεύεται η μεταφορά ακόμα και μεταξύ επαρχιών.
Στη συνέλευση της 12ης Ιουνίου 1822 διαβάστηκαν αναφορές από το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας και από τα χωριά Μποζικά, Παναρίτι και Μάζι Κορινθίας σχετικά με την αποδεκάτωση.
Το πρ. 81 του Βουλευτικού περιλαμβάνει το σχέδιο νόμου για την λήψη ιερών σκευών από τα μοναστήρια και της εκκλησίες ώστε να αντιμετωπιστεί η χρηματική ένδεια της πατρίδας.
Η λατρία του Άγιου Βλάσιου ήταν σημαντική για την Βορειοδυτική Κορινθία, ειδικά για το Ξυλόκαστρο, του οποίου θεωρείται προστάτης Άγιος.
Σημαντικός Άγιος για τον τόπο ήταν ο Άγιος Βλάσιος. Οι χωριανοί θεωρούσαν θαυματουργό το «κουτί» (ιερά λείψανα) του Αγίου Βλασίου. Όταν κάποιος ασθενής το είχε ανάγκη, με την άδεια του μοναστηριού κάποιος συγγενής το μετέφερε σπίτι του αρρώστου και έπειτα το επέστρεφε με προσοχή. Όταν το κουτί περιφερόταν για οποιοδήποτε λόγο, οι περαστικοί σταματούσαν και έκαναν τον σταυρό τους σε ένδειξη ευλάβειας.
Το «κουτί» του Αγίου Βλασίου φαινόταν χρήσιμο και σε περιπτώσεις που το χωριό είχε ανάγκη συλλογικά τη συνδρομή του Αγίου, όπως στην περίπτωση της ανομβρίας. Γινόταν τότε περιφορά του «κουτιού» στο χωριό, ο Άγιος άκουγε τις προσευχές των χωρικών που ακολουθούσαν τη λιτανεία και έστελνε βροχή στο χωριό, όπως πίστευαν.
Μαρτυρείται, επίσης, από τους κατοίκους του χωριού ότι η εγκοίμηση στο μοναστήρι του Αγίου Βλασίου απάλλασσε τους δαιμονισμένους από τα δαιμόνια που τους είχαν καταλάβει. Τη νύχτα, καθώς τα δαιμόνια αποχωρούσαν, ακούγονταν, λένε, κραυγές και το μοναστήρι σειόταν.
Σε περίπτωση ασθενείας ή άλλης κακοτυχίας, συνήθιζαν να τάζουν λαμπάδες, λειτουργίες ή και «ζώσιμο» της εκκλησίας. Το ζώσιμο (περισχοινισμός) του ναού γινόταν ως εξής: Έπαιρναν κλωστή (νήμα), την περνούσαν με αγνό κερί και «ζώνανε» (περιδένανε) με αυτή τρεις φορές την εκκλησία.