Το κοινοτικό σύστημα δεν ήταν άγνωστο στον Οθωμανό κατακτητή. Οι Οθωμανοί είχαν αναπτύξει έναν αντίστοιχο θεσμό, που συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά μιας κοινοτικής ή περιφερειακής αυτοδιοίκησης, ο οποίος εποπτευόταν από τα όργανα της κεντρικής εξουσίας και ασκείτο από μια κλειστή αριστοκρατική τάξη πλουσίων.
Οι τοπικοί Μουσουλμάνοι άρχοντες (ayan) εκλέγονταν ανάμεσα στους ντόπιους Τούρκους γαιοκτήμονες και γέροντες. Ήταν σύμβουλοι και τεχνικοί βοηθοί των διοικητικών αξιωματούχων πάνω σε δημοσιονομικά θέματα και εκπροσωπούσαν τον τοπικό πληθυσμό.
Παρά το γεγονός ότι οι κοινοτικοί άρχοντες εκλέγονταν από το μουσουλμανικό πληθυσμό, το κοινοτικό αξίωμα μεταβλήθηκε σταδιακά σε ισόβιο και υπό μια έννοια, κληρονομικό.
Είχαν ευρύτατες αρμοδιότητες με πρωταρχική την κατανομή και είσπραξη των κρατικών φόρων, σε συνεργασία με τον καδή, και των εξόδων της επαρχίας. Συνεργάζονταν με τους βαλήδες και τους καδήδες για την πραγματοποίηση δημοσίων έργων, σε θέματα επικοινωνιών, συντήρηση ταχυδρομικής υπηρεσίας ή στη λήψη μέτρων που κρίνονταν αναγκαία για την ασφάλεια των περιοχών.
Συχνά το κοινοτικό αξίωμα μεταβλήθηκε σε αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης μεταξύ του βαλή και των πλούσιων μουσουλμανικών οικογενειών, αφού ο βαλής το πουλούσε, σε ισόβια βάση, σε αυτόν που πλειοδοτούσε. Οι Αγίαν φέρονταν πολλές φορές καταπιεστικά, κυρίως στους ραγιάδες της περιοχής τους, γεγονός που προκαλούσε την επέμβαση της πύλης.