Η ξυλουργική κατά την οθωμανική και νεότερη περίοδο δεν ήταν μόνο επάγγελμα. Ήταν μια ασχολία των αγροτικών πληθυσμών, προκειμένου να αποκτήσουν αντικείμενα αναγκαία για τη ζωή τους. Τα απλά καθημερινά έπιπλα γίνονταν συνήθως από τους ίδιους τους ανθρώπους: σκαμνάκια, κασέλες (από πλανισμένα, σκέτα ξύλα), καρέκλες, τραπεζάκια…Όλα ήταν χοντροκομμένα αλλά πρακτικά. Στο καλό δωμάτιο όμως του σπιτιού είχαν κι ένα μπαούλο, το οποίο ήταν διακοσμημένο με ξυλογλυπτική ή ζωγραφική, κι αυτό το παράγγελναν σε τεχνίτες. Αντικείμενα καθημερινής χρήσης ήταν και το σκαφίδι και το πλαστήρι, που αποτελούσαν απαραίτητα προικιά μιας νοικοκυράς. Στο σκαφίδι ζύμωναν και στο πλαστήρι άνοιγαν το φύλλο για τις πίτες. Στη συνέχεια είχαν δύο ξύλα για το ψήσιμο: το φουρνόξυλο, με το οποίο ανακάτευαν τα ξύλα στο χτιστό φούρνο, και την πάνα, ένα μακρύ ξύλο τυλιγμένο στη μια άκρη με πανιά, προκειμένου να καθαρίζουν τα υπολείμματα από ξύλα και κάρβουνα μέσα στο φορύνο, αφού προηγουμένος το έβρεχαν καλά για να μην αρπάξει.