Τα πρόβατα ή τα γίδια στις ορεινές περιοχές της Κορινθίας κουρεύονταν την άνοιξη ή στις αρχές του καλοκαιριού πριν την θερινή μετανάστευση στα μεγάλα υψώματα. Καλύτερη ποιότητας πρόβειο μαλλί θεωρείτο εκείνο της πλάτης, καθώς ήταν καθαρότερο και δεν ερχόταν σε επαφή με τους θάμνους. Το κούρεμα των προβάτων/κουρά γινόταν από άντρες με την βοήθεια ειδικού ψαλιδιού και ολόκληρο το κουρεμένο, μαλλωτό μέρος του ζώου ονομαζόταν πόκος ή ποκάρι. Μετά το κούρεμα, ακολουθούσε το ζεμάτισμα του ποκαριού με καυτό νερό, για να φύγουν το λίπος, η ακαθαρσία και τα ούρα, το στέγνωμα του πάνω στους φράχτες και το άνοιγμα των ινών με τα χέρια, για να απομακρυνθούν τα ξένα στοιχεία, όπως αγκάθια και ξυλαράκια. Στην συνέχεια, οι γυναίκες έξαιναν τις ίνες, με τα μικρά ή μεγάλα λανάρια (δύο σανίδια με μεταλλικά δόντια ανάμεσα τους), δηλαδή τις άνοιγαν και τις καθάριζαν, ενώ τους έδιναν παράλληλη κατεύθυνση. Στο τέλος κάνοντας τις παράλληλες ίνες τουλούπες, τις τοποθετούσαν πάνω στην ρόκα, για να τις γνέσουν σε νήμα με την βοήθεια του αδραχτιού. Από εκεί το έτοιμο νήμα μεταφερόταν στο τυλιγάδι, στην συνέχεια στην ανέμη και τέλος στα μασούρια, μικρά καλάμια που έμπαιναν στην διάστρα ή μέσα στην σαΐτα του αργαλειού.
Το πρόβειο μαλλί έχει την ιδιότητα να μπορεί να γνέθεται σε διαφορετικά πάχη και συστροφή της κλωστής, που σχετίζονται με το είδος και τη χρήση του υφάσματος, όπως ενδύματα (πουκάμισα, επενδύτες και κάπες κτηνοτρόφων) και οικιακός ρουχισμός (κλινοσκεπάματα, τάπητες και μπάντες).
Το πήλινο επίνητρο ή όνος υπήρξε ένα αρχαίο, κλωστικό εργαλείο, που η γυναίκα τοποθετούσε πάνω στο μηρό της. Συχνά αποτελούσε ένα από τα γαμήλια δώρα της νύφης. Η φολιδωτή κατασκευή στην επάνω πλευρά του, βοηθούσε την γυναίκα στην αρχική περιστροφή των ινών.
Αντίθετα από τα πρόβατα, οι κατσίκες έχουν ένα πολύ κοντότριχο, αδρό τρίχωμα και η επεξεργασία της τρίχας τους ήταν δυσκολότερη. Η παραγόμενη κλωστή ήταν πολύ ανθεκτική, κατάλληλη για πρόχειρα στρωσίδια και σακκούλια αποθήκευσης. Ως ίνα, η γιδότριχα δεν είναι διαπερατή από το νερό και έχει χρησιμοποιηθεί ανάμεικτη με πρόβειο μαλλί στην κατασκευή αδιάβροχων ενδυμάτων και υφασμάτων, όπως οι κάπες των βοσκών και οι σκηνές των νομάδων κτηνοτρόφων. Λόγω του ότι δεν οι τρίχες της κατσίκας δεν μπορούν μα διαβρεχτούν, κατά συνέπεια δεν μπορούν να δεχτούν βαφή και διατηρούσαν στα υφάσματα τις φυσικές αποχρώσεις τους.